Het Vijfspan

Hondse praat 2009 2e kwartaal
08-04-2009 Het Vijfspan.

Niets is zeker in dit leven. Dat hebben we hier weer eens mogen meemaken. Al dagen, wat zeggen wij al weken van tevoren horen wij van de vrouw dat ze zondag 05 April met Cadanz naar de jonge hondendag van de ASCN gaat. Op die dag komen alle kinderen van Cadanz bij elkaar om gekeurd te worden door de ASCN. Uniek zo'n bijeenkomst. Daar keek de vrouw samen met Cadanz echt naar uit. Toeval of niet maar we horen ook al tijden van tevoren van de baas dat hij op diezelfde dag een wandeling heeft met de broers en de zussen van Djoek. Kortom wij van het Vijfspan en dan vooral Cadanz met Songan en Boy met Djoek, zijn er helemaal klaar voor. Wel jammer, maar het is niet anders, gaan we dus gesplitst die dag op pad maar dat mag de vreugde niet drukken. De dag ervoor had de vrouw nog een wedstrijd agility. Zoals altijd bellen die twee dan met elkaar. Blijkbaar kunnen ze er niet tegen om elkaar's stem een hele dag niet te horen. Maar toen ging het al fout. De vrouw liet weten dat ze ziek was geworden. Nou en dat klopt kunnen we jullie verzekeren. Niet alleen die zaterdag maar ook de zondag en de dagen erna. Maar vooral die zondag hÈ. Niks met Cadanz heerlijk zijn kinderen knuffelen. Nee dat werd dus thuisblijven. De vrouw kon absoluut niet meer naar buiten dus ook de baas met Boy en Djoek moesten er aan geloven. Ook thuis blijven. Cadanz pech, zij ook pech. Zo zie je maar weer je kan plannen wat je wilt maar of het ook zo gaat zoals je denkt dat is altijd maar weer de vraag. Wij van het Vijfspan baalden. De baas ook en de vrouw was te ziek om te balen. Ze lag voor pampus in het bed en had zelfs helemaal geen aandacht voor ons. En als dat zo is dan is ze echt ziek kunnen we jullie vertellen want normaliter heeft ze altijd alle aandacht voor ons. Tot overmaat van ramp moest ook de auto van de vrouw die maandag er op naar de garage. En laat dat nu net de auto zijn waar we met z'n allen tegelijkertijd in kunnen. Dus overdag nagenoeg niet weg en dan maar wachten op de baas die dan met ons in twee groepen naar het IJsselbos ging. Zo uit zijn werk en gelijk hup met ons de hort op. We moeten toegeven hij heeft de vrouw prima vervangen, wat we overdag tekort kwamen heeft hij s'avonds ruimschoots goed gemaakt. Wij kwamen wel aan onze trekken. Maar het huishouden nou daar bakte hij niets van, laat staan het eten maken. Gelukkig voor hem wilde de vrouw de eerste dagen helemaal niet eten en hoefde hij alleen maar voor zichzelf te koken en dat deed hij dus dan ook niet. Leve de diepvrieskist in de garage met daarin ons vlees. Wij hebben gegeten zoals altijd. Wij kwamen niets tekort behalve dan de knuffels van de vrouw. We boffen maar met zo een baas toch?

11-04-2009 Djoek

Ik wist niet dat ik het in me had. Sterker nog ik wist niet eens dat ik examen ging doen. Ik vond het wel een beetje vreemd vandaag. Normaal gesproken ga ik niet s'morgens vroeg op de zaterdag alleen mee met de baas. Met Boy samen wel eens ja. Dan is er meestal wel ergens een wandeling. Maar nu helemaal alleen mee naar de hondenclub in Culemborg. Ik vond het wel raar allemaal honden waarvan ik er een aantal nog nooit had gezien maar vooruit de baas is bij me dus zal ik me maar inhouden. Ik zal er maar niet heen rennen om eens even kennis te maken. Kortom ik gedraag me. Wat daaraan ook wel heeft meegeholpen is het feit dat ik aan de riem zat. We deden gewoon de oefeningen die we altijd deden. Alleen dit keer mocht iedere hond veel langer alleen lopen. Dat is voor mij geen probleem, zolang de baas er maar bij. Wat wel anders was, was dat er een vrouw in het veld stond met potlood en papier. Die schreef allerlei dingen op maar bemoeide zich verder niet met ons terwijl normaal gesproken die vrouwen die les geven zich wel overal mee bemoeien. Bijvoorbeeld als ik iets niet doe. Dan wordt de baas altijd aangesproken. Mij vertellen ze niets en dat is natuurlijk wel raar want tenslotte moet ik het allemaal doen. Maar ja, vrouwen hè. Aan het eind van de "training" gingen we allemaal lekker buiten op het terras in het zonnetje zitten wachten. Ja waarop dacht ik nog? Dat werd snel duidelijk ik kreeg te horen dat ik geslaagd was voor mijn B examen. 73 van de 80 punten en dat schijn niet slecht te zijn. Zoals ik al begon Ik wist niet dat Ik het in me had. De baas wel want die heeft niet aan mij getwijfeld heb ik hem horen zeggen. Heerlijk toch zo'n baas. We gaan dus door. Ik weet niet waarmee, als we maar met zijn tweetjes gaan want dat vind ik nog leuker dan met de groep. De baas alleen voor mij daar ben ik hond genoeg voor. Wij honden mogen best egoïstisch zijn toch?

18-04-2009 Otis

Als we in onze bus door het land rijden, zijn we niet alleen door het raam aan de binnenkant te bewonderen, maar onze hoofden zitten nu ook op de voorportieren aan de buitenkant geplakt.
Cadanz links, euhh of is het rechts, tja ligt er maar aan hoe je het bekijkt. En ik aan de andere kant dus. Dat is de kant waar de vrouw achter het stuur zit. Of het nog een reden heeft dat we nou precies aan die kant aangeplakt zitten? Ja, want als we samen op de achterbank zitten, wij zijn redelijk luxe hondjes, dan zitten we altijd op een vaste plek. Juist, aan die kant dus. Kijken de mensen naar de sticker, dan zien ze ons meteen in levende lijve achter het raam. En we zien ze wel kijken hoor, want ik lig meestal met mijn kop tegen het raampje gedrukt en Cadanz zit vaak met zijn poot tegen het raam aan. Zo'n beetje vaste gewoonte hè, want zo zijn wij honden nou eenmaal. Gewoontedieren!! Alhoewel er bij Cadanz wel iets veranderd is. Hij zit tegenwoordig nogal graag naast de vrouw in de bijrijdersstoel. En leuk dat hij het vindt, de uitslover. Want hij krijgt veel lachende blikken van mensen die we passeren en dat heeft hij wel graag. De vrouw vindt het trouwens ook wel leuk, Cadanz zo gezellig naast haar. Moet ik dan toch gaan oppassen voor concurrentie? Is het niet voor Cadanz, dan misschien voor Songan. Want die krijgt naar mijn zin veel te veel aandacht. Hij is zo gezellig . . hij komt zo lekker knuffelen . . wat is hij toch vrolijk . . nou ik weet het niet hoor, maar ik hou het goed in de gaten.

25-04-2009 Het Vijfspan.
Er zijn van die mensen die vinden dat je als goed opgevoede hond niet op de bank mag komen ,laat staan zitten of liggen. Hier in huize Het Vijfspan gaat het er heel anders aan toe. Hier is de bank gemeenschappelijk bezit. Alleen als je met zijn zevenen oh pardon inclusief de vrouw en de baas met zijn negenen, bent dan is twee banken in de woonkamer, ook al zijn het driezitters, te weinig. Vooral als de baas een uiltje gaat knappen dan blijft er voor ons weinig anders over dan ons daarbij neer te leggen. Meestal gaan we dan voor de bank liggen maar soms, als wij vinden dat het onze beurt is dan kruipen we gewoon op de baas. Dan maar niet naast hem maar onder het mom wat vinden we de baas toch lief die gaan we even knuffelen, gaan we in de hoogte zullen we maar zeggen. En de baas, die slaapt gewoon door, geeft ons slaperig een aai en trekt zich er dan verder niets van aan. Wat we ons trouwens ook afvragen is waarom ze het een driezits bank noemen. Volgens ons meten de mensen met verkeerde maten. Als onze twee jongsten op de bank gaan zitten dan blijft er echt geen plaats over voor een derde. Nou ja niet tegelijkertijd dan. Want Songan wordt niet gehinderd hoor. Als er al twee op de bank liggen dan kruipt hij er gewoon bovenop en meestal kiest er dan wel een het hondenpad en vertrekt. Niks vechten om een plaatsje maat gewoon je gewicht en je grootte aanwenden. De lichtste partij, in dat geval meestal Tyri, vertrekt dan wel naar de grond. Bij de baas is het hem nog nooit gelukt om de baas zover te krijgen dat hij vertrekt. Sterker nog als Songan of èèn van ons op het vaste plekje van de baas zit moeten we vertrekken, maar we mogen daarna wel dicht tegen hem aankruipen. En dat vinden we, ook de baas en de vrouw, gezellig. We zijn een hecht team huisgenoten. Wij zijn toch maar wat goed terechtgekomen, toch?
06-05-2009 Otis

Soms moet je hondsbrutaal zijn om iets te krijgen wat je erg lekker vindt. Want ook een brutale hond heeft de halve wereld, in dit geval de koelkast. Telkens als de koelkastdeur in de keuken open ging, kwamen er van die lekkere luchten uit. Zo af en toe kwam ik al eens in de richting, maar de deur ging steeds voor mijn neus dicht. Tot op een gegeven moment de vrouw iets uit de koelkast pakte en heel even de deur open liet staan. Ik zou geen echte Aussie zijn als ik die kans niet zou benutten. En als ik niet zou toeslaan zou mijn brother in crime dat wel doen. Want hongerlap Songan stond vlak naast me. En wat stond daar open en bloot, zomaar vlak voor onze neuzen . . mmmm . . een bak met vlees wat ongeveer net zo rook als wat wij wel eens in onze bak krijgen. Wij bedachten ons geen moment en toen we onze neus en tong al tussen het vlees hadden gestoken, zag de vrouw het. Jammer, net wat te vroeg. We hadden nog geen hap kunnen nemen. Potverdorie, kunnen jullie nou nergens afblijven, gatver. nou kunnen wij het niet meer eten. Dat was natuurlijk precies de bedoeling, want het vlees werd later kort gesneden en over onze bakken verdeeld. Moesten we het wel delen met de anderen, maar toch het doel bereikt. Begrijpelijk dat Djoek jaloers was dat hij niet vooraan bij de koelkast stond. Toen hij boven zag dat de vrouw iets in de wasmachine stopte, dacht hij waarschijnlijk, nu is mijn beurt. Hij stopte zijn hoofd in de wasmachine en nam een lik. Wat een sufferd! Het enige wat daar in zat was vuile was en een wasmiddel. Had je zijn kop moeten zien, wat kan die een vieze bek trekken zeg. Wasmiddel oplikken . .hij zal nu het verschil tussen de wasmachine en de koelkast wel weten.

18-05-2009 Het Vijfspan

We hebben wel eens gehoord dat er honden zijn die maar zo'n 15 minuten per dag worden uitgelaten. En dan nog aan de riem ook. Niks lekker ravotten en niks lekker overal je neus insteken om de lekkerste geuren op te snuiven. Nou moeten we wel zeggen dat lekker een rekbaar begrip is want de baas vind niet alles lekker ruiken wat wij wel lekker en interessant vinden ruiken. Wij ruiken wel eens aan hoopjes. De baas vind dat vies maar wij steken er heel veel informatie van op. Bijvoorbeeld, van wie die hoop is, wat ze de afgelopen dagen hebben gegeten en of het van een reu of een teef is. Dat laatste is natuurlijk ook heel belangrijk om te weten. Hoe meer teven in onze buurt hoe beter. Aan extra concurrentie hebben wij geen behoefte. Maar terug naar het begin. wij hebben medelijden met die 15 minuten hondjes. Nee dan wij. Vier keer per dag en dan wandelingen van tussen de 20 en 60 minuten. Per keer wel te verstaan. Wij komen wel aan onze beweging. Op ons verzoek heeft de baas een aantal foto's gemaakt zodat jullie allemaal kunnen zien waar wij onze energie kwijt kunnen. Rennen en ravotten en op zijn tijd een aai van de vrouw of de baas. Wij begrijpen niet waar de term een hondenleven vandaan komt, of ze moeten bedoelen een beter leven dan een hondenleven is er niet. Kijk maar eens naar de foto's. En oh ja de baas en de vrouw zijn altijd weer verbaasd dat we na thuiskomst weer in de startblokken staan om weer te gaan. Natuurlijk wel na het verorberen van de maaltijd en het knappen van een uiltje.

24-05-2009 Djoek

Ik ben derde geworden. Ik weet helemaal niet wat dat betekend. Derde van iets worden. Een derde koekje of een derde kluif, dat kan ik snappen en daar ben ik natuurlijk voor. Maar derde worden, nee dat zegt mij helemaal niets. Wel hoorde ik de baas en heel veel mensen om ons heen dat zeggen. Sterker nog de baas werd gefeliciteerd. Gefeliciteerd met de derde plaats. Wat derde plaats? Ik ken er maar één en dat is hier thuis niet de eerste. We kregen dat te horen toen de baas en ik een hele tijd met heel veel leeftijdgenoten van mij op een grasveldje hadden gestaan met een stel linten er om heen. Gelukkig heeft de baas mij goed opgevoed want er kwam ook de hele tijd een nogal opdringerige man bij mij die ook nog het lef had om mij te betasten en af en toe ergens in te knijpen. De baas stond er rustig bij dus heb ik maar niet gereageerd maar anders !!!. En die opdringerige man die kwekte tegen een vrouw met een schrijfmap in haar hand. Blijkbaar vond zij zijn verhalen wel interessant want ze schreef alles op wat die man zei. En dat was heel wat. Niet dat ik dat begreep. Bijvoorbeeld ik hoorde hem zeggen, zijn croupe is goed. Nooit van gehoord toch. Ik wist niet eens dat ik een croupe had laat staan dat die goed is. Ook zijn mijn voor- en achterhand goed gehoekt. Vreemd toch? Ik heb helemaal geen handen en van mijn hoeken wist ik het bestaan niet eens af. Heb ik ook nooit gehoord van de baas. Foutje in de opvoeding van de baas? één ding was echt hilarisch. Mijn karakter. Opmerkzaam, zeer sociaal en rustig. Dat opmerkzaam kan wel kloppen. Want zodra er eten wordt gemaakt heb ik dat direct in de gaten. Dat sociaal zal wel maar dat rustig??? Moet die mij eens met mijn maatje Songan zien ravotten. Energie voor tien. Niks rustig maar gaan met die banaan. De baas moet mij vaak tot de orde roepen. Maar hoe het ook zei. De baas was blij dat ik derde ben geworden. De baas blij dan ik ook blij. En dat ik daarvoor aan alle kanten betast moest worden tot het voelen aan mijn testikels toe dat neem ik dan maar voor lief. Tenslotte moet je wat voor je roedelgenoten over hebben toch?
3-06-2009 Songan.

Er begint er hier in huis één moeilijk te kijken. Niet de baas, niet de vrouw, maar één van de Oudduitse Herders en dan niet mijn vader. Dan blijft er dus maar één over en dat is Djoek. En waarom denk je kijkt Djoek zo moeilijk? Kijk maar eens naar de introductiepagina. Daar staat een nieuwe foto op van ons Oudduitse Herders. En wat zie je dan. Dan kun je zien dat ik flink gegroeid ben. Dan kun je zien dat Djoek bij mij in het niet gaat vallen. En die is al oud. Al zeker 15 maanden, en ik ben pas 8 maanden. Tot voor kort liep Djoek mij nogal makkelijk omver, maar dat gaat hem nu al een stuk moeilijker af want ik weeg bijna net zo veel als hij. En hieperdepiep over een paar maanden toren ik vast boven hem uit en dan zal ik ook wel een stukje zwaarder zijn dan Djoek. Als dat zover is ga ik lekker Djoek omver lopen. Kijken of die dat leuk vindt. Ja ja, kleintjes worden groot en soms zelfs groter dan je denkt. Ik kan bijna niet wachten tot ik groot ben. Groot zijn heeft vast zijn voordelen. Overal makkelijk bij kunnen. Je kop op de tafel leggen om te zien of er nog wat van je gading bij is etcetera. Leuk hÈ kan ik straks tegen mijn vader zeggen kijk daar heb je dat ukkie Djoek ook weer. Ben wel benieuwd of ik net zo groot wordt als mijn vader. In ieder geval net zo mooi. Zwart bruin en niet grauw. Maar ja over smaak valt niet te twisten. Gelukkig voor Djoek zijn de vrouw en de baas er ook nog. Die zullen mij wel in toom houden. Net zo als ze in het verleden mij in bescherming hebben genomen tegen een al te wilde Djoek.
Vanavond maar weer flink eten tenslotte heb ik nog wat groei voor de boeg.

17-06-2009 Tyri
Ik vertrouwde het al niet toen ik alleen met de vrouw mee naar buiten mocht om te gaan plassen. Ik ga nooit alleen mee naar buiten om te plassen, we gaan immers altijd, of met de hele groep, of ik loop met de vrouw, samen met Otis, Cadanz en Songan. Ik bleef dus heel dicht achter haar voeten aan lopen, zonder ook maar iets te doen. Ga nou wat doen, zei ze telkens. Ze maakte de riem los en toen wilde ik wel gaan. Dan kun je tenminste ook nog even heerlijk snuffelen en misschien nog wat kattenpoep scoren. Want ik had die ochtend niks te eten gehad. Ook al zo vreemd. Ik had best trek in een lekker hapje. Het kwam me wel vaag bekend voor, dat niks te eten krijgen 's morgens, maar het was inmiddels zo lang geleden dat ik niet meer weet waarom. Tot dat we samen met de auto weggingen en bij de dierenarts in de wachtkamer terecht kwamen. Nog niet direct wat in de gaten, meestal worden er wel koekjes uitgedeeld, maar deze keer ook dat niet. Er begon me iets te dagen toen ik op de tafel stond en de DA tegen de vrouw zei dat ze me wel achter kon laten. Later die dag zou ze me weer op kunnen halen. Ik begon een beetje te rillen, maar de vrouw wilde niet weggaan voor ik in slaap zou zijn. Ik kreeg een prikje en voor ik het wist sliep ik al. 's Middags hoorde ik een bekende blaf. Die was van Amigo. Dat is nog eens aardig dat hij me op komt halen, samen met Cadanz, die ook mee was. Maar eerst moesten ook zij op de tafel bij de DA voor een prikje. De vrouw had foto's gezien van mijn rug en mijn heupen. De DA was zeer verbaasd dat het er allemaal zo perfect uitzag voor een hondje dat toch heel intensief gesport had. Hij wilde dat ieder hond zulke mooie heupen had. Ik mocht mee naar huis. Er was een bultje van mijn poot weggehaald en ik mocht er niet aan zitten te peuteren. Dat kunnen ze bij mij wel vergeten en in no time stond ik weer bij de DA op tafel om er een paar hechtingen bij te zetten. Hij weet het nog niet, maar inmiddels heb ik er al weer wat uitgepulkt. Maar dat ziet hij vanzelf als we donderdag terug gaan voor controle en de rest van de hechtingen er uit gehaald worden.

26-06-2009 Otis
De vrouw verdient een standbeeld. De vrouw verdient een heel groot standbeeld. Tjonge jonge wat ben ik blij met haar. Jullie moeten weten dat ik ziek ben. Ik dacht dat ik aan de dunne was maar het werd steeds erger. Het werd zo erg dat er (veel) bloed uit kwam. De vrouw en de baas natuurlijk in rep en roer en ik gelijk met de vrouw naar de dierenarts. Blijk ik een ernstige maag darm ontsteking te hebben. Dus gelijk aan de antibiotica en een prik tegen de misselijkheid. Maar even terug naar de vrouw. Twee nachten heeft zij opgeofferd. Telkens als ze weer op bed lag moest ik er weer uit en dan stapte zij zonder mopperen uit bed om met mij naar buiten te gaan. Zij heeft die nachten amper geslapen. Ik trouwens ook niet maar dat telt nu even niet. En ondanks dat ze moe was, heeft ze goed voor mij en de rest van de roedel gezorgd. we zijn niets tekort gekomen. De baas trouwens ook niet. Dus als er een standbeeld moet komen dan mag hij mee dokken. De vrouw verdient het.

28-06-2009 Boy, Djoek en Songan

Dat moet ons nou weer overkomen. De hele week leven we toe naar de ODH wandeling in Austerlitz. Het heeft er nog even om gespannen of Songan wel mee zou gaan, want Otis was niet lekker en ja dan gaat de vrouw niet wandelen. En als de vrouw niet gaat wandelen dan wandelt Songan ook niet. Zo werkt dat bij het Vijfspan. Maar dit even ter zijde. Vol goede moed gingen we op weg. Het was heel grijs weer maar wel erg warm. We hoorden de baas nog tegen de vrouw zeggen "er is daar geen water dus we moeten niet te lang wandelen met deze warmte". Kijk dat streelt ons, de baas houdt altijd rekening met ons. Dat mag ook wel want wij houden ook altijd rekening met hem. Als het naar ons idee tijd is om wakker te worden dan denken we ook aan hem en helpen hem om ook wakker te worden. Tenslotte hoort hij bij de roedel. Ah fijn, we komen aan in het bos en zien al gelijk een bekende. Branco van Jan en zo kwamen er nog een paar. Dus vol overtuiging begonnen we met de wandeling. Helaas ging het vlak na de start van de wandeling regenen en niet zo’n klein beetje ook. Sommige bospaden stonden gelijk helemaal blank. Niet dat wij daar veel last van hadden. Wij zijn gewend om overal doorheen te banjeren. Plassen of geen plassen. Maar wat zeiden die watjes van mensen tegen elkaar. Dit is niet leuk meer, we gaan maar terug. Hoezo niet leuk dachten wij nog en we stapten met extra kracht in de plassen om te laten zien hoe leuk wij het wel niet vonden. Maar dat mocht niet baten, we gingen toch terug. De wandeling was dus van een heel korte duur. Gingen die mensen nog even wat drinken en eten bij de piramide. Daar hadden wij nou niks aan en daarna hup naar huis. En nou breekt ons toch echt de klomp. Thuis, we wonen er echt niet ver vanaf, had het helemaal niet geregend. Stom hè van die mensen. Als ze nou gelijk hier waren gaan wandelen hadden ze kunnen genieten. Wij hadden de andere ODH's hier wel wegwijs gemaakt. Maar eind goed al goed. We gingen, zo als zo vaak, met het hele Vijfspan hier in het bos wandelen inclusief de baas en de vrouw. We misten wel de plassen want stampen op droge bospaden geeft niet echt een kick.
Volgende keer beter zullen we maar denken.